Op de schouders van reuzen: Toerlanglaufen in het Reuzengebergte

Het Reuzengebergte wordt ook wel het kleinste hooggebergte van Europa genoemd. Gelegen op de grens van Tsjechië en Polen biedt het, relatief dichtbij huis, de mogelijkheid voor een mooie zesdaagse toerlanglauftocht. In dit blog vind je een reisverslag van de tocht die wij er in februari 2020 maakten en een verwijzing naar praktische informatie.

Zondag 16 februari: Harrachov – Vosecká Bouda, ca. 8 km, ca. 3 uur skiën

We laten de auto achter op het “Centralní” parkeerterrein in Harrachov. De nieuwe langlaufski’s kunnen direct onder om het dal van de Mumlava rivier in te skiën. Als we een kilometer het dal in zijn geskied, komen we bij een klein gezellig hutje, Srub U Lišáka. We zwichten voor de verleiding van apfelstrudel. Bij de hut staat ook een bordje van de Krkonosšká Magistrála, een langlaufroute van ca. 70 kilometer dwars door het Reuzengebergte.

We volgen het rivierdal en slingeren geleidelijk omhoog. We komen veel andere langlaufers tegen. Het Reuzengebergte kent een echte langlaufcultuur, met honderden kilometers gemarkeerde routes. Bij Krakonošova snídaně verlaten we het rivierdal en gaat het wat steiler omhoog door het dennenbos. Na ca. 2 kilometer komt de Vosecká Bouda in zicht, een berghut van de Tsjechische toeristvereniging.

De hut kijkt mooi over het dal uit en is van binnen klassiek ingericht met een grote eetkamer met hertengeweien aan de muur. Uit de luidsprekers klinkt rock-‘n-roll muziek. Na een bord lekkere boršč-soep maken we nog een kort tochtje naar de Szrenica-hut net over de Poolse grens. De enorme hut ligt op een bergtopje, vol in de wind. We hebben mooi uitzicht over de hoofdkam van het Reuzengebergte die we de komende twee dagen zullen volgen. De route is gemarkeerd met houten palen.

Terug naar de Vosecká Bouda. Onze nieuwe schubbenski’s bewijzen hun waarde: de schubben zorgen heuvelop voor goede grip in de (dooi)sneeuw en omdat ze enigszins gecarved zijn is het afdalen ook prima te doen. ’s Avonds trekt de wind langzaam steeds verder aan en beukt op de hut.

Maandag 17 februari: Vosecká Bouda – Špindlerpas, ca. 10 km, ca. 4 uur skiën

Als we na het ontbijt de hut verlaten is de wind gelukkig weer wat gaan liggen. We skiën omhoog naar de hoofdkam, die we in oostelijke richting volgen. Al snel skiën we de wolken in, het gaat langzaam omhoog door een arctisch aandoend landschap. Vrij plotseling duikt een groot radio- en tv-station uit de mist op; we zijn op het hoogste punt aangekomen. De sneeuw is hier grotendeels weggeblazen. Borden waarschuwen voor de afgronden aan de Poolse zijde, maar die blijven voor ons in de wolken verborgen.

Als we afdalen breken de wolken langzaam open en krijgen we indrukwekkend uitzicht op het groene Poolse laagland. We dalen af naar een klein schuilhutje waar we de eerste andere langlaufers van vandaag tegenkomen. Net als alle andere langlaufers die we deze tocht tegenkomen, hebben ze “gewone” loipeski’s. De route gaat omhoog naar twee topjes met bovenop markante rotsformaties. Een mooie afdaling door het bos brengt ons bij de Petrova Bouda voor de lunch. Door het bos skiën we het laatste stuk naar de Spindlerpas waar ook een klein skigebied ligt. We dalen af naar de Erlebachova Bouda, een luxe berghut waar de open haard brandt met mooi uitzicht op de bergen rond Špindlerův Mlýn. We slapen in een van de bijgebouwen van de hut, minder luxe maar prima. ’s Middags begint het stevig te sneeuwen.

Dinsdag 18 februari: Špindlerpas – Jelenka Bouda; ca. 14 kilometer, ca. 5 uur skiën

Als we opstaan sneeuwt het nog steeds. De weersvoorspelling op yr.no voorspelt in de middag zon. We vertrekken daarom pas om 11.00 uur; terug omhoog naar de Špindlerpas en vandaar volgen we de gemarkeerde route aan de Poolse kant van de grens. Verse sneeuw en verijsde stukken wisselen elkaar af. Af en toe openen de wolken zich voor een mooi uitzicht over Polen. Als we ca. 1,5 uur onderweg zijn begint het hard te sneeuwen en te waaien. De kleine, harde, ronde sneeuwkorrels doen pijn in het gezicht. Er zijn verder geen andere langlaufers te bekennen, het is hier eenzaam en verlaten. Pas als we in de buurt van de Dom Śląski hut zijn, komen we weer andere mensen tegen. De hut ligt mooi aan de voet van de Sněžka en zit vol met bezoekers. Bestellingen worden omgeroepen door luidsprekers. De zuurkoolsoep en de friet smaken prima!

Na de hut gaan we over een steil zigzagpaadje de Sněžka op. Skiën is hier niet mogelijk; er ligt hier te weinig sneeuw en het is te steil. Het pad omhoog is verijsd en er staat een harde wind, de beklimming vereist de nodige concentratie. Maar na ca. 45 minuten klimmen staan we op de hoogste top van het Reuzengebergte; op 1.602 meter boven zeeniveau. Het weer is opgeklaard en de zon breekt door: weids uitzicht op het Pools laagland en de bergen aan de Tsjechische kant. Bovenop waait het stormachtig, je kunt je er amper staande houden. Na een paar topfoto’s dalen we af. We volgen de kam via een mooi klein paadje met veel verse sneeuw. Dan dalen we met grote bochten af door een bos naar de Jelenka Bouda. Een mooie authentieke berghut waar we de enige gasten zijn. Na het avondeten, om een uur of zes, zegt de huttenwaard dat het tijd is om te gaan slapen. De gelagkamer gaat achter ons op slot.

Woensdag 19 februari; Jelenka Bouda – Pec pod Sněžkou; ca 16 km, ca. 4 uur skiën

Om 9.00 uur verlaten we de hut. We volgen een mooi smal paadje door de diepe sneeuw over de flanken van de Sněžka. Al snel zitten we weer in de wolken, het zit zo dicht dat we net de volgende markeringspaal kunnen zien. De helling is bedekt met poedersneeuw die heerlijk glijdt. Er zijn geen andere mensen te bekennen. Na ca. 1 uur skiën passeren we een kabelbaan die niet in gebruik is. Een mooie geleidelijke afdaling naar de Decinska Bouda volgt. Hier is het gedaan met de rust, de hut zit vol met langlaufers en skiërs. We eten lekkere taart in de hut die vol met heksen hangt. Via bospaden dalen we geleidelijk verder af naar Pec pod Sněžkou, een klein wintersportdorpje in het dal van de Úpa. Het sneeuwt inmiddels stevig. Langs de rivier en door het skigebied klimmen we naar de Žižkova Bouda. Na de rust in de Jelenka Bouda is het even wennen aan de drukte in het zelfbedieningsrestaurant. Als de liften zijn gesloten en het op de pistes rustig is dalen we af naar Pec pod Sněžkou voor het avondeten. ’s Avonds gaan we met de hoofdlampjes op door het bos terug naar de berghut.

Donderdag 20 februari; Pec pod Sněžkou – Špindlerův Mlýn; ca. 22 km, ca. 5 uur skiën

Als we ’s ochtends de hut verlaten schijnt de zon volop. Mooi uitzicht op de Sněžka en de omliggende bergen. We klimmen omhoog over de piste en volgen dan de Magistrála verder omhoog. Het is hier prachtig met een dik plak verse sneeuw en bomen die door de sneeuw en de wind zijn veranderd in witte sculpturen. We zijn niet de enigen die de Magistrála volgen vandaag, voor en achter ons zijn veel andere langlaufers. Op hun smalle loipeski’s worstelen ze zich omhoog door het dikke pak verse sneeuw. Op onze brede toerlanglaufski’s hebben wij het heel wat makkelijker.
In de Chata na Rozcestí brandt de haard en hebben ze warme chocolademelk. De Magistrála volgt een mooie route door dik besneeuwde bossen en weilanden. Een lange geleidelijke afdaling door het bos brengt ons in Špindlerův Mlýn, een klein skidorpje waar de Elbe doorheen stroomt. Ons hotel Esprit ligt helemaal aan het einde van het dal. We trekken onze eigen loipe langs de rivier en de weg.

Vrijdag 21 februari; Špindlerův Mlýn – Harrachov; ca. 23 km, ca. 5 uur skiën

Het heeft weer de hele nacht stevig gesneeuwd. We kunnen een stuk over de weg skiën naar het centrum van Špindlerův. Om de Magistrála te bereiken, moeten we een stuk door het dorp omhoog lopen met de ski’s in de hand. Aan de rand van het dorp kunnen de ski’s weer onder. We volgen een breed bospad omhoog naar het gehucht Horní Mísečky. Na een korte stop gaat het verder omhoog over een dik besneeuwde weg met haarspeldbochten. Door het dikke sneeuwpak worstelen zich meerdere langlaufers omhoog naar de Vrbatova Bouda. Hoe hoger we komen, hoe arctischer het wordt, sneeuw en harde wind zorgen voor kou en minder zicht. We maken een korte stop in de bouda, een strak ingerichte moderne berghut.

De meeste langlaufers gaan hier terug richting Špindlerův Mlýn. Wij volgen de Magistrála verder richting de Vosecká Bouda, een route door een open toendralandschap dat nauwelijks beschutting biedt voor de harde wind. Kleine sneeuwduintjes blokkeren soms de weg. We zijn weer blij dat de route zo goed met houten palen gemarkeerd is. Onderweg duiken nog drie andere langlaufers uit de mist op. De laatste twee kilometer naar de Vosecká Bouda gaat het heerlijk omlaag door de diepe verse sneeuw.

De rock-‘n-roll staat nog steeds aan en het eten smaakt weer prima. Na de lunch dalen we snel af door het dal van de Mumlava naar Harrachov. Het mooie slingerende dal doet in niks denken aan het toendralandschap hoger op de berg. Pas de laatste paar kilometer voor Harrachov komen we weer veel andere wandelaars en langlaufers tegen. We sluiten onze mooie tocht af met een enorm glas sterke glühwein in de plaatselijke konditorei.

Praktische informatie over het maken van een toerlanglauftocht in het Reuzengebergte

2 reacties op ‘Op de schouders van reuzen: Toerlanglaufen in het Reuzengebergte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s